Biz Karpaz'ın Gerçek Koruyucularıyız!
Başka Karpaz yok!
Yıllardır kandırıldığımızı söylüyoruz. Çünkü zaman geçtikçe yapılmayanları, verilmeyen sözleri, hayata geçirilmeyen projeleri daha iyi analiz ediyor; kendi aramızda tartışıyoruz.
Ama artık kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor: Karpaz'da kendi kendimize yarattığımız siyasi görüş ayrılıkları bize ne kazandırdı?
Hiçbir şey!
Karpaz'ın en büyük gücü birlik ve beraberliğidir. Taleplerimizi merkeze taşımanın, sesimizi duyurmanın ve haklarımızı almanın en etkili yolu budur.
Ne yazık ki kişisel menfaatlerimizden, siyasi aidiyetlerimizden ve kendi rahatımızdan vazgeçemiyoruz. Oysa Karpaz'da bir araya geldiğimizde fikirleriyle, bilgileriyle, tecrübeleriyle bu bölgeye değer katabilecek ne kadar çok insanımız var!
Bir gün bütün bu insanlarımızın aynı masa etrafında oturduğunu, konuştuğunu, ortak hedefler belirlediğini ve her partinin bölgedeki öncü isimlerinin Karpaz'ın geleceği için birlikte hareket ettiğini düşünün. İnanın, kimse önümüzde duramaz!
Doğru birdir!
"Neden yapmadılar, hangi parti istemedi, kim engel oldu?" tartışmalarına harcadığımız enerjiyi, "Biz ne istiyoruz, Karpaz için hangi hedefleri belirliyoruz?" sorusuna harcasaydık bugün çok farklı bir Karpaz'da yaşıyor olabilirdik.
Yıllarca seyrettik...
Turizm işletmeleri için emek veren insanlarımızın iş yerleri yıkılırken seyrettik. Bir olamadık, sesimizi birlikte yükseltemedik.
Yıllarca kendi içimizde kavga ettik. Kişisel menfaatlerimiz uğruna birbirimize düştük. Bizi sadece oy deposu olarak gören siyaset anlayışının parçası hâline getirildik.
"Karpaz'ı Rumlara geri verecekler" söylemleriyle halkımızı yıllarca ikiye böldüler. Korkular üzerinden siyaset yaptılar. Böldüler ve yönettiler.
Peki sonuç ne oldu?
Karpaz hâlâ burada. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti de burada. Kim kaybetti? Gelişimi engellenen, potansiyeli değerlendirilmeyen ve hak ettiği yatırımları alamayan yine Karpaz ve Karpaz halkı oldu.
Karpaz elden gidecek dediler; ancak arka kapılarda yabancılara dönüm dönüm toprakların satılmasına, kamu arazilerinin tahsis ve rezerv yoluyla dağıtılmasına engel olamadık. Sermaye servetine servet kattı, biz halk olarak birbirimizle mücadele etmeye devam ettik.
Benim yıllardır yerel yönetimde söz sahibi olmak, belediye başkanlığı için mücadele etmek istememin temel nedeni de tam olarak budur.
Ben makamı değil, Karpaz halkının kendi geleceği üzerinde söz sahibi olabileceği bir yönetim anlayışını istedim.
Birleşen, birlikte hareket eden, kendi bölgesinin önceliklerini belirleyen ve merkezi hükümete karşı haklarını kararlılıkla savunan bir Karpaz hayal ettim.
Merkeze şunu söyleyebilen bir Karpaz:
"Bu bölgenin geleceğine Karpaz halkı karar verir. Karpaz'ı yöneten, Karpaz halkının iradesidir!"
Her dönemin bizim için bir kayıp olduğuna inanıyorum. Halkın söz sahibi olması gerekiyordu. İstedik, mücadele ettik, başaramadığımız zamanlar oldu. Ama ne mücadelem bitti ne de Karpaz için kurduğum hayallerim bitecek.
Hepimizin ekmek kavgası, hayat mücadelesi var. Halkımızın ekonomik olarak yeterince güçlü olmaması, örgütlenmenin ve ortak bir yönetim iradesi oluşturmanın önündeki en büyük engellerden biri. Buna bir de makamlara getirdiğimiz yöneticilerin vizyon ve yönetim kapasitesi yetersiz kaldığında, yıllardır hayalini kurduğumuz Karpaz'ı yaratamıyoruz.
Ama artık bir şeylerin değişmesi gerekiyor.
6 Aralık'ta Karpaz halkı için hâlâ çok büyük bir umudum var. Değişimden yana güçlü bir iradenin ortaya çıkacağına inanıyorum.
Artık parti kavgalarını değil, ortak taleplerimizi konuşalım. Birbirimizi değil, Karpaz'ın sorunlarını sorgulayalım. Kişisel çıkarlarımızı değil, çocuklarımızın geleceğini düşünelim.
Çünkü bu topraklarda hepimizin ortak bir gerçeği var:
Başka Karpaz yok!
Karpaz'ın geleceği için birlik olalım. Çünkü biz birlikte güçlüyüz. Biz birlikte söz sahibiyiz. Ve biz birlikte başarabiliriz!